21/5/18

Ανταπόκριση από την παρέμβαση για ελεύθερες μετακινήσεις για όλους/ες στον σταθμό ΗΣΑΠ Κ. Πατησίων της 12/5


Το Σάββατο 12/5 στο πλαίσιο των δράσεων για ελεύθερες μετακινήσεις για όλους/ες, ενάντια στα συστήματα ελέγχου και αποκλεισμών και της αναδιάρθρωσης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στον σταθμό του ΗΣΑΠ Κάτω Πατησίων, από τις 12.30 μέχρι τις 14.15. Στην παρέμβαση συμμετείχαν πάνω από 60 σύντροφοι και συντρόφισσες από συνελεύσεις γειτονιάς, στέκια, καταλήψεις και αναρχικές ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά.


Πιο συγκεκριμένα, μοιράστηκαν χιλιάδες αντίτυπα από το κοινό διασυλλογικό κείμενο (επισυνάπτεται σε pdf) καθώς επίσης και από ένα επιπλέον κείμενο μεταφρασμένο σε τέσσερις γλώσσες (Αγγλικά, Φαρσί, Μπάνγκλα και Αραβικά) για μετανάστες/τριες, τοποθετήθηκαν πανό, κολλήθηκαν δεκάδες αυτοκόλλητα, πετάχτηκαν τρικάκια περιμετρικά του σταθμού, πραγματοποιήθηκε αποκλεισμός των πυλών για ελεύθερη διέλευση των επιβατών, μπλοκάρισμα των μηχανισμών χρέωσης διαδρομής και των μηχανημάτων έκδοσης στις δύο αποβάθρες και υπήρχε μικροφωνική σε όλη τη διάρκεια της παρέμβασης στην πλατεία εξωτερικά του σταθμού. Είχαν προηγηθεί μισάωρες παρεμβάσεις-μοιράσματα στους σταθμούς ΗΣΑΠ Πειραιά και Πετραλώνων.

Το κείμενο σε μορφή pdf

Φωτογραφίες από την παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στον σταθμό ΗΣΑΠ Πειραιά:






ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΚΥΡΩΤΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΠΙΒΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ/ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΣ/ΜΟΝΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΑ ΜΜΜ

Φωτογραφίες από την παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στον σταθμό ΗΣΑΠ Κάτω Πατησίων:












Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις και Αναρχικές ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά


8/5/18

Παρέμβαση ενάντια σε καζάνια και master plan



Μετά την έντονη δυσοσμία από αέριους ρύπους στις περιοχές του Πειραιά και ιδιαίτερα στην Δραπετσώνα και το Κερατσίνι το πρωί της Τετάρτης 02/05, ως μια πρώτη παρέμβαση η Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας το βράδυ της Παρασκευής 04/05 έβαλε πανό στην κεντρική είσοδο του χώρου των πρώην λιπασμάτων στη Δραπετσώνα και έγραψε συνθήματα ενάντια στα καζάνια της Oil One (διαχείριση θαλάσσιων αποβλήτων-slops) και το master plan του λιμανιού του Πειραιά από την COSCO.









Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

26/4/18

Για τη μοτοπορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από Μόρια και Πέτρου Ράλλη το Σάββατο 21/4 & τη δίκη των 8 της Π. Ράλλη στις 27/4


Το Σάββατο 21/4 πραγματοποιήθηκε μοτοπορεία από το Πεδίον του Άρεως προς το κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη (Αθήνα) και συγκέντρωση έξω από αυτό. Η δράση αυτή αποτελεί κομμάτι της καμπάνιας αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από τα κολαστήρια της Μόριας στη Μυτιλήνη (35 & 10) και της Πέτρου Ράλλη (8), που αντιμετωπίζουν κατηγορίες «στάσης κρατουμένου» και «εξέγερσης» (ενημερωτικό-πολιτικό κείμενο για τις υποθέσεις εδώ). Η δίκη των 35 από τη Μόρια έχει ξεκινήσει στις 20/4 στη Χίο ενώ των 8 της Πέτρου Ράλλη έχει οριστεί για την Παρασκευή 27/4 στις 9.00πμ, στο εφετείο Αθηνών στη Λουκάρεως, στο Ε’ τριμελές κακουργιοδικείο, 1ος όροφος, Αίθουσα Δ 70 ΣΤ.


Η μοτοπορεία διοργανώθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης, η οποία συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα του Συντονιστικού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ), στο οποίο ανταποκρίθηκαν συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές ομάδες και μεμονωμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες.



Στο Πεδίον του Άρεως κρεμάστηκε πανό και μοιράστηκαν κείμενα σε ελληνικά, αραβικά και φαρσί. Έπειτα η μοτοπορεία, στην οποία συμμετείχαν 40 μηχανάκια, κινήθηκε στους δρόμους Ιουλιανού, Γ’ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Μάγιερ, Καρόλου, Αχιλλέως, Κολοκυνθούς, Λεωνίδου, Θερμοπυλών, Πειραιώς, Πέτρου Ράλλη και όταν έφτασε στο κολαστήριο του «αλλοδαπών» ενώθηκε με δεκάδες αλληλέγγυους/ες που είχαν ήδη συγκεντρωθεί στο σημείο.


Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρχε διαρκής ανταλλαγή συνθημάτων με τους έγκλειστους μετανάστες, οι οποίοι δεν σταμάτησαν να φωνάζουν FREEDOM και να εκφράζουν την οργή τους για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και την μακροχρόνια κράτησή τους στη «μαύρη τρύπα της Πέτρου Ράλλη». Πέταξαν μάλιστα τρεις φορές πλαστικά μπουκάλια που περιείχαν μηνύματα, τα οποία όμως έπεσαν εντός του «αλλοδαπών» και οι μπάτσοι φρόντισαν να τα απομακρύνουν άμεσα. Έπειτα από επικοινωνία με τους «εντός των τειχών» στα αραβικά, ενημερωθήκαμε ότι 9 άτομα που οι αρχές θεώρησαν ότι σχετίζονται με το ρίξιμο των μπουκαλιών είχαν ήδη μεταφερθεί κατά τη διάρκεια της παρέμβασης σε άλλο χώρο για πίεση και εκφοβισμό. Την Κυριακή 22/4/2018 κρατούμενοι μετανάστες σε πτέρυγα του "αλλοδαπών" ξεκίνησαν αποχή από το συσσίτιο, με αρχική πρόθεση να τη συνεχίσουν.








18/4/18

Για την πορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από Μόρια και Πέτρου Ράλλη, το Σάββατο 14/4


Το πρωί του Σαββάτου 14/4 πραγματοποιήθηκε η πορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από τα κολαστήρια της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας. Στη διαδήλωση συμμετείχαν περισσότεροι από 500 αλληλέγγυοι/ες, ξεκίνησε από Μοναστηράκι, πέρασε από Αθηνάς, Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Άγιο Παντελεήμονα, Αριστοτέλους και ολοκληρώθηκε στην πλατείας Βικτωρίας.

 Η πορεία διοργανώθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης η οποία συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα του Συντονιστικού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ), στο οποίο ανταποκρίθηκαν συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές ομάδες και μεμονωμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες.



 Οι δίκες των 35 & 10 διωκόμενων μεταναστών από τη Μόρια θα ξεκινήσουν στις 20/4 και 11/5 στη Χίο και των 8 από την Πέτρου Ράλλη στις 27/4 στην Αθήνα, με τις κατηγορίες και στις τρεις υποθέσεις να είναι κακουργηματικές (κείμενο με τις υποθέσεις εδώ)


Επόμενη δράσεις αλληλεγγύης:
21.04 - ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, Πεδίο Άρεως (11:00)
& Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Πέτρου Ράλλη (12:30)

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας & τον Πειραιά
Ρεσάλτο (Κερατσίνι)
Θερσίτης (Ίλιον)
Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση)
Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας












12/4/18

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη - Πορεία 14/4 και Μοτοπορεία 21/4

Διασυλλογική αφίσα καλέσματος στην πορεία (14/04 - 12:00, Μοναστηράκι) και τη μοτοπορεία (21/04 - 11:00, Πεδίο Άρεως) αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη:



Η οργή των μεταναστ(ρι)ών
οι αντιστάσεις και οι εξεγέρσεις τους

απέναντι στο καθεστώς εξαίρεσης, την παρανομοποίηση, την γκετοποίηση, τις απελάσεις, τον ρατσισμό
πίσω από συρματοπλέγματα και κάγκελα κέντρων κράτησης και φυλακών
ενάντια σε στρατό, αστυνομία, δικαστές, ανθρωπιστές μεσολαβητές και μιντιακούς εισαγγελείς

είναι κομμάτι της δικής μας οργής

Μάιος 2017 - Κολαστήριο Πέτρου Ράλλη, Αθήνα
Μπάτσοι-δεσμοφύλακες εισβάλλουν στα κελιά της "Διεύθυνσης Αλλοδαπών" ξυλοκοπώντας 8 μετανάστες που απλά ζήτησαν να ενημερωθούν για τις υποθέσεις τους. Η συγκάλυψη της ωμής βίας των ανθρωποφυλάκων (σπασμένα χέρια και κεφάλια) έγινε με στημένες κακουργηματικές κατηγορίες "στάσης", "απειλής" και "οπλοκατοχής" και απόδοση των τραυμάτων σε "γλιστρήματα". Στη συνέχεια, διασκορπίστηκαν σε φυλακές όλης της επικράτειας. Η δίκη τους έχει οριστεί στις 27/04 στο Εφετείο Αθηνών.

Ιούλιος 2017 - Κολαστήριο Μόριας, Λέσβος
Οι διαδοχικές διαμαρτυρίες και οι δυναμικές κινητοποιήσεις των μεταναστ(ρι)ών ενάντια στην ομηρία τους από το ελληνικό κράτος ακολουθούνται από εισβολή δυνάμεων καταστολής με δακρυγόνα, εκτεταμένη χρήση βίας και 35 συλλήψεις στον σωρό. Οι 35 συλληφθέντες προφυλακίζονται με κατασκευασμένες κακουργηματικές κατηγορίες σε διαφορετικές φυλακές της επικράτειας, με τη δίκη τους να ορίζεται σκόπιμα στην Χίο αντί στην Λέσβο στις 20/04, δυσχεραίνοντας την υπεράσπισή τους και την παρουσία αλληλέγγυων. 10 επιπλέον μετανάστες δικάζονται επίσης στη Χίο στις 11/05, με παρόμοιο κατηγορητήριο, για αντίστοιχα γεγονότα στην Μόρια λίγες μέρες νωρίτερα.

Για το γκρέμισμα κάθε κέντρου κράτησης και φυλακής


14.04 - ΠΟΡΕΙΑ, Μοναστηράκι (12:00)
21.04 - ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, Πεδίο Άρεως (11:00)
& Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Πέτρου Ράλλη (12:30)


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

Αναρχικές-οι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας & τον Πειραιά, Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Θερσίτης (Ίλιον), Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω), Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση), Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας


Ακολουθεί το διασυλλογικό κείμενο του καλέσματος:

 



Για την καταστολή των «αόρατων» στα κολαστήρια της «ελληνικής φιλοξενίας»


Τα κολαστήρια της Μόριας στη Λέσβο και της Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα αποτελούν δύο από τους βασικότερους «ναούς» των αντιμεταναστευτικών δογμάτων. Πυλώνες και υποδείγματα της κατασταλτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους, των διαρκώς αυξανόμενων αριθμητικά τόπων εξαίρεσης και αορατότητας για τους μετανάστες και τις μετανάστριες: στρατόπεδα «φιλοξενίας», κέντρα κράτησης, προαναχωρησιακά κέντρα απελάσεων.

Το κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη («Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής») έχει εδώ και 15 χρόνια την πρωτοκαθεδρία στον εγκλεισμό και τις απελάσεις μεταναστ(ρι)ών στην Αθήνα, με όλη τη δέουσα βαρβαρότητα του «πολιτισμένου» δυτικού κόσμου: σκοτεινά κελιά όπου στοιβάζονται υπεράριθμοι κρατούμενοι/ες δίχως προαυλισμό και είδη υγιεινής, χωρίς καμία ενημέρωση για τα όποια (ελάχιστα) δικαιώματά τους, για την τύχη των αιτήσεών τους και το διάστημα κράτησής τους.

Η κατάσταση που επικρατεί στο συγκεκριμένο κολαστήριο αποτυπώνεται στην περίπτωση 8 μεταναστών, που πριν από ένα χρόνο δέχτηκαν την αστυνομική «περιποίηση» και στη συνέχεια διώχθηκαν δικαστικά. Πιο συγκεκριμένα, στις 31/5/2017, μπάτσοι-δεσμοφύλακες εισέβαλαν απρόκλητα στα κελιά και ξυλοκόπησαν 8 μετανάστες, οι οποίοι το μόνο που ζητούσαν ήταν να ενημερωθούν από τη διεύθυνση για τις υποθέσεις τους, έχοντας ήδη συμπληρώσει 8 έως 10 μήνες διοικητικής κράτησης. Διοικητική κράτηση σημαίνει να είσαι κρατούμενος έως και 18 μήνες (βάσει της ελληνικής νομοθεσίας που μαζί με την ιταλική είναι οι σκληρότερες στην ΕΕ), χωρίς κάποιο λόγο ή κατηγορία, απλά και μόνο επειδή είσαι «χωρίς χαρτιά» (δηλαδή χωρίς κρατικά έγγραφα νόμιμης διαμονής στη χώρα). Κατά τα γνωστά αστυνομικά ήθη, οι έγκλειστοι αποκόμισαν σπασμένα χέρια και κεφάλια από τους ανθρωποφύλακες-βασανιστές τους. Για να συγκαλυφθεί η ωμή βία που ασκήθηκε, στήθηκε δικογραφία εναντίον των μεταναστών για «στάση», «οπλοκατοχή» και «επικίνδυνες σωματικές βλάβες» κατά των αστυνομικών, ενώ η «επεξήγηση» για τους σοβαρούς τραυματισμούς τους είναι ότι προήλθαν από «γλιστρήματα». Για να ολοκληρωθεί το εκδικητικό έργο των διωκτικών αρχών, οι 8 κατηγορούμενοι «στασιαστές» προφυλακίστηκαν βάσει των στημένων κατηγοριών και διασκορπίστηκαν σε φυλακές όλης της επικράτειας, με σκοπό την απομόνωσή τους και τη στέρηση της δυνατότητας άμεσης επικοινωνίας τους με δικηγόρο. Η δίκη τους έχει οριστεί στις 27/4 στο Εφετείο Αθηνών.

Το κολαστήριο της Μόριας αποτελεί υπόδειγμα ενός παραμεθοριακού τόπου εξαίρεσης για τους μετανάστες και τις μετανάστριες που φτάνουν στις ελληνικές ακτές. Μια κρατική δομή μαζικής ομηρίας και γκετοποίησης ανθρώπων «χωρίς χαρτιά» και κυρίως όσων φακελώνονται στις «υπηρεσίες υποδοχής» ως «ανάξιοι/ες» παροχής ασύλου. Ένας χώρος συγκέντρωσης και αποθήκευσης «απόβλητων» που τους έχει στερηθεί όχι μόνο το παρόν αλλά και οποιοδήποτε μέλλον διαμέσου της μόνιμης απειλής της απέλασης. Με τις πλέον άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας, με υποσιτισμένους και απεγνωσμένους ανθρώπους, εκτεθειμένους όχι μόνο στη βαρβαρότητα της κρατικής καταστολής αλλά και στα ίδια τους τα όρια. Χαρακτηριστικοί οι 5 θάνατοι από κρύο τον περσινό χειμώνα, σε σύνολο 14 θανάτων μέσα σε 2,5 χρόνια και οι δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας.

Σε έναν τόπο εξαίρεσης κάθε μορφή αντίστασης και κάθε φωνή διαμαρτυρίας βρίσκεται αντιμέτωπη με την ωμότητα της εξουσίας. Το περασμένο καλοκαίρι, στις 18/7/17, εκατοντάδες μετανάστ(ρι)ες στο κέντρο κράτησης της Μόριας βίωσαν τη «ζεστή φιλοξενία» του ελληνικού κράτους και της αριστερής του διαχείρισης. Μετά από διαδοχικές διαμαρτυρίες και δυναμικές κινητοποιήσεις για τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις αιτήσεις ασύλου καθώς και για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, οι δυνάμεις καταστολής εισέβαλαν στο κέντρο ξυλοκοπώντας εκατοντάδες και συλλαμβάνοντας στον σωρό δεκάδες άτομα, με έναν συλληφθέντα μετανάστη στα όρια του θανάτου από τα χτυπήματα. Συνολικά, αποδόθηκαν -με τη συνήθη αξιοπιστία της λοταρίας εκ μέρους των ελληνικών αρχών- κατασκευασμένες κατηγορίες για κακουργηματικές πράξεις σε 35 μετανάστες, 30 εκ των οποίων προφυλακίστηκαν επίσης σε διαφορετικές φυλακές, γιατί τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για τη θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους εναντίον τους (οι επικράτειες του ελληνικού και του ιταλικού κράτους συνιστούν τα μεγαλύτερα συνοριακά στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ε.Ε.). Λίγο καιρό αργότερα, κατασκευάστηκε μια ακόμα δικογραφία για 10 επιπλέον μετανάστες, που διώκονται με πανομοιότυπη μεθόδευση για ταραχές που είχαν ξεσπάσει στη Μόρια στις 10/7/17 με αφορμή την προσπάθεια απέλασης ενός μετανάστη από την Αϊτή. Μέχρι και σήμερα, οι ομαδικές διώξεις μεταναστών συνεχίζονται ακατάπαυστα, με πιο πρόσφατες τις 8 συλλήψεις για τις ταραχές που έλαβαν χώρα στις 14/3/18 στο κέντρο κράτησης της Μόριας, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας ενός 19χρονου Σύρου.

Οι δίκες των 35 και των 10 έχουν οριστεί για τις 20/4 και 11/5 αντίστοιχα, στο μικτό ορκωτό δικαστήριο της Χίου αντί στη Λέσβο, σε μια εξόφθαλμη κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας. Η μεταφορά έδρας της δίκης από τον τόπο του δήθεν αδικήματος σε ένα άλλο νησί (χωρίς μάλιστα κάποια νομική αιτιολόγηση) κάνει ουσιαστικά απαγορευτική τη διεξαγωγή της δίκης για την πλευρά των διωκόμενων μεταναστών, τόσο για τους ίδιους τους κατηγορούμενους όσο και για τους δικηγόρους, τους μάρτυρες υπεράσπισής τους (κάποιοι εκ των οποίων είναι επίσης μετανάστες και έχουν απαγόρευση εξόδου από τη Λέσβο) και τους αλληλέγγυους/ες.

Να σημειωθεί ότι στη Μυτιλήνη, στο έργο του ελληνικού κράτους -πέραν των ντόπιων φασιστών- συνδράμει και η τοπική δημοτική αρχή, η οποία σε μια «συγκαλυμμένη» αντιμεταναστευτική διακήρυξη κάλεσε στις 20/11/17 «γενική απεργία», σε συνεργασία με τα αφεντικά και το Εμπορικό Επιμελητήριο της πόλης, ξεφτιλίζοντας την έννοια της απεργίας. Η εν λόγω συγκέντρωση έγινε στην πλατεία Σαπφούς, εκεί όπου για ένα μήνα μετανάστες και μετανάστριες έδιναν αγώνα, παραμένοντας για μέρες ορατοί/ές στον δημόσιο χώρο, διεκδικώντας το «άνοιγμα» των νησιών και τον απεγκλωβισμό τους από αυτά. Μια κινητοποίηση που συνοδεύτηκε από κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ από δεκάδες μετανάστ(ρι)ες και αλληλέγγυους/ες.

Η βία και οι διώξεις που ασκήθηκαν στους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας συνιστούν παραδειγματική τιμωρία για όλους εκείνους και εκείνες που τολμούν να αμφισβητήσουν τη μεταχείριση που τους επιφυλάσσει ο «ευρωπαϊκός παράδεισος». Αποτελούν ένα κατασταλτικό μήνυμα για το τι τους περιμένει αν επιχειρήσουν να βγουν από το καθεστώς της αορατότητας που τους έχει επιβληθεί, αν αμφισβητήσουν τη θέση που τους υπαγορεύεται, αυτή των απόβλητων, των περιττών, ζωές χωρίς καμία αξία και σημασία. Γιατί η φιγούρα του μετανάστη και της μετανάστριας πρέπει να ταιριάζει με τις κυρίαρχες αφηγήσεις. Οφείλουν να είναι οι άποροι που περιφέρονται άβουλοι και δυστυχείς, οι για πάντα ξένοι και ξένες, οι «άλλοι» και «άλλες» και έτσι πρέπει να παραμένουν, παθητικοί, πειθήνιες, ανύπαρκτοι. Η κρατική πολιτική δηλώνει με σαφήνεια ότι οι διαμαρτυρίες, οι κινήσεις αντίστασης, οι εξεγέρσεις των μεταναστ(ρι)ών θα καταστέλλονται άγρια εν τη γενέσει τους, για παραδειγματισμό όχι μόνο των ίδιων αλλά και των «ντόπιων», για να ξέρουμε όλοι και όλες τι μας περιμένει αν σηκώσουμε κεφάλι.

Ο καιρός του θεσμικού ανθρωπισμού έχει παρέλθει, οι εικόνες του «δράματος των προσφύγων», από το καλοκαίρι του 2015 μέχρι την άνοιξη του 2016, εξαφανίστηκαν από τις μιντιακές μηχανές του θεάματος, τα δάκρυα για τους πνιγμένους και τις πνιγμένες ανοιχτά της Λαμπεντούζα και στο Αιγαίο στέρεψαν γρήγορα. Παράλληλα με τη συστηματική παραγωγή εικόνων πένθους και θλίψης για «το δράμα των ξεριζωμένων», ετοιμάστηκαν δεκάδες στρατόπεδα στοιβάγματος μεταναστ(ρι)ών σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου, πάντα στα περίχωρα των πόλεων, με τα «hotspot» σε θαλάσσια και χερσαία σύνορα να λειτουργούν ως σύγχρονα Ellis Island (το νησί Ellis Island στον κόλπο της Νέας Υόρκης υπήρξε ο κύριος σταθμός «υποδοχής» για περισσότερους/ες από 12 εκατομμύρια μετανάστ(ρι)ες από το 1892 έως και το 1954, οι οποίοι/ες παρέμεναν εκεί μέχρι να εγκριθεί η είσοδος-παραμονή τους στις ΗΠΑ ή να ανακοινωθεί-δρομολογηθεί η απέλασή τους).

Οι μετανάστες και οι μετανάστριες «έπαιξαν» στην επικαιρότητα όσο αυτό χρειαζόταν ώστε να χτιστεί το προφίλ του κράτους-ρυθμιστή, αυτή τη φορά του «ανθρωπιστικού κράτους» στο πλαίσιο της λεγόμενης προσφυγικής/ανθρωπιστικής κρίσης, όσο και της φιλευσπλαχνίας μεγαλοαφεντικών (σκλαβενίτης, βασιλόπουλος, τραπεζικοί όμιλοι κ.α.), της εκκλησίας και της βιομηχανίας των Μ.Κ.Ο. (πάντα με παχυλά κονδύλια επιχορηγήσεων). Μια σύντομη διαφημιστική καμπάνια «ανθρωπισμού» για να επαναδιατυπωθούν οι κυρίαρχες κανονικότητες, οι διαχωρισμοί σε ντόπιους και ξένους, πρόσφυγες και μετανάστες. Να διατηρηθούν οι κατηγοριοποιήσεις με βάση το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα και οι ρατσιστικές συνδηλώσεις αυτών των διαχωρισμών. Ώστε να εξαλειφθούν από το κοινωνικό πεδίο οι αιτίες που εξαναγκάζουν τους μετανάστες και τις μετανάστριες να μετακινούνται, που δεν είναι παρά ο πόλεμος, η οικονομική λεηλασία, αποκλεισμοί και διώξεις με βάση το φύλο, τη σεξουαλικότητα, τη φυλή, το φρόνημα...

Η καταστολή και οι διώξεις των μεταναστ(ρι)ών υποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι στο στόχαστρο της εξουσίας βρίσκεται πάντα η εξέγερση των «από κάτω» ενάντια στη βαρβαρότητα, την υποτίμηση, τον εγκλεισμό, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον οργανωμένο θάνατο που μεθοδεύουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι φυλακές. Από τη μεριά μας, η θέση μας είναι πάντα στο πλευρό των όπου γης κολασμένων και των αγώνων τους, στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών (είτε τους αναγνωρίζεται η ιδιότητα του πρόσφυγα είτε όχι), ενάντια στη διασπορά του φόβου και το ιδεολόγημα της ασφάλειας, ενάντια στους επίπλαστους εθνικούς-φυλετικούς-θρησκευτικούς διαχωρισμούς, ενάντια στην ελλάδα/ευρώπη-φρούριο, ενάντια στα σύνορα και τους στρατούς, ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό, την πατριαρχία, ενάντια σε κάθε εξουσία.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗΣ

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΟΡΓΗΣ




ΠΟΡΕΙΑ 14/4, 12.00 – ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ 21/4, 11.00 - Πεδίο Άρεως
(συγκέντρωση στην Πέτρου Ράλλη - 12:30)



Αναρχικές-οί από τις δυτικές γειτονιές της Αθήνας & τον Πειραιά

Ρεσάλτο (Κερατσίνι)
Θερσίτης (Ίλιον)
Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση)

4/4/18

Παρεμβάσεις σε σταθμούς του Ηλεκτρικού και του Μετρό


Το Σάββατο 31 Μάρτη στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για τις ελεύθερες μετακινήσεις ενάντια στα συστήματα ελέγχου και αποκλεισμού στα Μ.Μ.Μ., πραγματοποιήθηκαν συντονισμένες παρεμβάσεις με μοιράσματα κειμένων σε σταθμούς του Ηλεκτρικού.

Πιο συγκεκριμένα μαζικά μοιράσματα έγιναν στους σταθμούς:
Μαρούσι, Πειραιάς, Καλλιθέα, Πετράλωνα, Ομόνοια, Άνω Πατήσια, Κάτω Πατήσια και τέλος -με σημείο σύγκλισης όλων των παρεμβάσεων- στο σταθμό Ηλεκτρικού και Μετρό "Αττική".

Στόχος της παρέμβασης στο σταθμό "Αττική" ήταν η αντιπληροφόρηση όσον αφορά το ζήτημα της "αναδιάρθρωσης" των Μ.Μ.Μ. . Επίσης πραγματοποιήθηκε αποκλεισμός όλων των μπαρών (σε όλα τα επίπεδα του σταθμού) με σκοπό την ελεύθερη διέλευση των επιβατών για περίπου μιάμιση ώρα.

Στις παρεμβάσεις συμμετείχαν πάνω από 100 σύντροφοι και συντρόφισσες από Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις και Αναρχικές ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά.

*Καθ'όλη τη διάρκεια του αποκλεισμού υπήρχε στο σημείο αστυνομική παρουσία.


Σε συνέχεια των παρεμβάσεων σε τοπικό επίπεδο, την Δευτέρα 2 Απριλίου οι δύο αυτοοργανωμένες συλλογικότητες Kερατσινίου (Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο) πραγματοποίησαμε παρέμβαση με μοίρασμα του κειμένου σε λεωφορεία της περιοχής, αυτοκόλλητα και τρικάκια σε στάσεις και πλατείες. 


Ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν στην παρέμβαση:

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

Η αναδιάρθρωση στα μέσα μαζικής μεταφοράς ξεκίνησε στα τέλη του 2016 και βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Το νέο "έργο πνοής" περιλαμβάνει συστήματα τηλεματικής, ελεγχόμενες πύλες εισόδου-εξόδου, προσωποποιημένες κάρτες μετακινήσεων, ηλεκτρονικά εισιτήρια, επιπλέον κάμερες παρακολούθησης, νέο διευρυμένο σώμα ελεγκτών και πρόσφατα, την απόφαση για φύλαξη των σταθμών και επιβολή των νέων μέτρων από την αστυνομία σε αντικατάσταση των δήθεν κοστοβόρων εταιρειών σεκιούριτι. Όλο αυτό συνθέτει για τα εκατομμύρια των χρηστών των Μ.Μ.Μ. μια πνιγηρή συνθήκη απαγορεύσεων, παρακολούθησης και ελέγχου, επέκτασης της εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της καθημερινότητας, διεύρυνσης των αποκλεισμών και των διαχωρισμών, περισσότερης καταστολής - τέτοια που κάνει τις διακηρύξεις του ΟΑΣΑ για "βιώσιμες και ελκυστικές μετακινήσεις" να ηχούν σαν κακόγουστο αστείο.

Η βιωσιμότητα και ο εκσυγχρονισμός στα Μ.Μ.Μ. είναι μέρος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες και στον ελλαδικό χώρο και έχουν ενταθεί στο περιβάλλον της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης. Το κράτος αποσύρεται σταδιακά από την όποια προνοιακή κάλυψη και οι δημόσιες συγκοινωνίες ενσωματώνονται πλήρως στο πεδίο των υπηρεσιών, των εμπορευμάτων και της επιχειρηματικότητας. Το σύνολο των Μ.Μ.Μ. έχει ενταχθεί στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων και επίκειται ο οικονομικός έλεγχός τους. Στην περίπτωση εύρεσης "ελλειμμάτων", θα εμφανίσει ως αναγκαίες τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις εργαζομένων και την αύξηση του κομίστρου, ενώ προηγουμένως "βρέθηκαν" 125 εκατ. ευρώ για να δημιουργηθεί το νέο σύστημα ηλεκτρονικών καρτών-εισιτηρίων, καμερών και συρόμενων μπαρών. Απώτερος στόχος είναι να προσελκυστεί το ενδιαφέρον του ιδιωτικού κεφαλαίου, χωρίς ταυτόχρονα να επιβαρυνθεί με το κόστος της "αναδιάρθρωσης". Επιδιώκεται σταδιακά η κανονικοποίηση της συνθήκης να πληρώνουμε και μάλιστα αδρά ακόμα και για την επιτήρηση και πειθάρχησή μας. Μια μπίζνα με διπλό όφελος για το κράτος και τα αφεντικά.

Οι μπάρες είναι φράχτες. Νέες οριοθετήσεις εντός του δημόσιου χώρου, νέα χάραξη ζωνών όπου κάποιος/α μπορεί να έχει πρόσβαση ή όχι. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο πλήθος καμερών εποπτεύει ασταμάτητα το επιβατικό κοινό. Όλες οι κινήσεις καταγράφονται, οι συμπεριφορές κατηγοριοποιούνται σε αποδεκτές και μη και σε περίπτωση απόκλισης από τη νοσηρή ομοιομορφία καλούμαστε άμεσα από τα μεγάφωνα προς συμμόρφωση. Ο κοινωνικός έλεγχος εντείνεται με στόχο να αρχίσουμε εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι να αυτοεπιτηρούμαστε.

Ο έλεγχος και η επιτήρηση επιτυγχάνονται επιπλέον με την καταγραφή των προσωπικών δεδομένων (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, ΑΜΚΑ κ.α.) στις ηλεκτρονικές κάρτες μετακινήσεων. Οι διαδρομές που κάποιος/α κάνει καταγράφονται και χτίζουν το προφίλ του χρήστη των μέσων, κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιηθεί ερήμην του (και αυτή δεν είναι η μόνη καταγραφή - η όποια χρηματική συναλλαγή μας ήδη καταγράφεται με την ολοένα και μεγαλύτερη χρήση χρεωστικών - πιστωτικών καρτών). Όλο και περισσότερα προσωπικά δεδομένα και επιλογές συνεισφέρουν σε μια τράπεζα πληροφοριών για καθέναν/μία από μας, οξύνοντας το αίσθημα διαρκούς παρακολούθησης.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν έχουν θέση εκείνοι και εκείνες που δεν μπορούν ή αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο. Οι λεγόμενοι τσαμπατζήδες μπήκαν άμεσα στο στόχαστρο των μίντια και της καταστολής και η ανάγκη πάταξης της "εισιτηριοδιαφυγής" ανάχθηκε σε κύρια αιτία για τα "ελλείμματα". Κανένας λόγος φυσικά για το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που χρησιμοποιεί τα Μ.Μ.Μ. προέρχεται από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, εργαζόμενες/οι με κατώτατους μισθούς, άνεργοι και άνεργες, μαθητές και μαθήτριες, μετανάστες/στριες. Η αυστηροποίηση του ελέγχου μέσω του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και των μπαρών εισόδου-εξόδου αποτελεί ένα κατεξοχήν μέτρο ταξικού και κοινωνικού αποκλεισμού. Μαζί του χάνεται και η δυνατότητα χειρονομιών αλληλεγγύης, όπως το χάρισμα του εισιτηρίου σε κάποιον/α άλλη, κίνηση που άμεσα ποινικοποιήθηκε με πρόστιμο. Με τις νέες τεχνολογίες στα Μ.Μ.Μ. η πρόσβαση στις μετακινήσεις εξατομικεύεται, γίνεται πρόβλημα που χρειάζεται κάποιος να λύσει από μόνος του. Για εκείνους/ες που θα αμφισβητήσουν έμπρακτα την απαγόρευση, ήδη βρίσκεται επί τω έργω ξεχωριστό σώμα κεφαλοκυνηγών-ελεγκτών κομίστρου που πλέον με τη μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στους σταθμούς, στο γενικότερο πλαίσιο στρατιωτικοποίησης της ζωής στη μητρόπολη, θα διασφαλίζουν ότι η πρόσβαση στα Μ.Μ.Μ. είναι πληρωμένη και οι αντιστάσεις θα καταστέλλονται. Στόχος δεν είναι μόνο η σύλληψη αλλά και η διαπόμπευση των "παραβατών", η δημιουργία αισθήματος ντροπής για τη μη ανταπόκριση στην "πρότυπη" συμπεριφορά που επιβάλλεται και για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων. Αυτή η διαδικασία στιγματισμού ενισχύεται με τη χρήση των νέων μηχανημάτων που, σε περίπτωση λάθους ή μη επικύρωσης εισιτηρίου, ενεργοποιούν μια εκκωφαντική σειρήνα ή σε άλλες περιπτώσεις υποδεικνύουν, σε αυστηρό τόνο, με ανθρώπινη φωνή το σφάλμα ή την "παράβαση". Ας γίνει από όλους και όλες συνείδηση πως οι ελεγκτές δεν κάνουν απλά τη δουλειά τους. Δεν είναι πωλητές/τριες, οικοδόμοι, κούριερ, υπάλληλοι γραφείου, σερβιτόροι/ες… Είναι κάποιοι/ες που βγάζουν μεροκάματο από τη φτώχεια των άλλων, είναι η αστυνομία των μετακινήσεων. Ως τέτοιους οφείλουμε να τους αντιμετωπίζουμε. Δεν ξεχνάμε τη δολοφονία του Θανάση Καναούτη τον Αύγουστο του 2013 στο Περιστέρι, για ένα εισιτήριο που δεν χτύπησε.

Για όσες και όσους δεν πληρώνουν υπάρχουν τα πρόστιμα και η οικονομική καταστολή. Με ειδικές τροπολογίες σε νόμους θεσπίζονται πρόστιμα για όλους/ες όσοι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν ή αρνούνται να συναινέσουν στις προσταγές. Πρόστιμα για την "εισιτηριοδιαφυγή", για την άρνηση πληρωμής διοδίων, για τη "ρευματοκλοπή", για την καθυστέρηση πληρωμής φόρων, πρόστιμα των 6.000 ευρώ για τους ανυπόταχτους και ολικούς αρνητές στράτευσης, καθώς και εξοντωτικές δικαστικές εγγυήσεις σε αγωνιζόμενους και αγωνιζόμενες. Στο πλάι της καταστολής με όρους βίας έρχονται και πιο "εξευγενισμένοι" τρόποι, πιο εξατομικευμένοι που θέτουν σε οικονομική ομηρία χιλιάδες κόσμου, υπό την απειλή δεσμεύσεων και κατασχέσεων λογαριασμών και σπιτιών, ακόμα και φυλάκισης. Το μήνυμα είναι σαφές: η όποια άρνηση, ανυπακοή, αντίσταση των "από κάτω" θα καταστέλλεται και με οικονομικούς όρους.

Το "νέο πρόσωπο" των Μ.Μ.Μ. παραδίδει μαθήματα συναίνεσης και σιωπής, υπό τον φόβο της διαρκούς επιτήρησης, των εξευτελισμών, των προστίμων. Αυτός είναι ο "εκσυγχρονισμός" στα Μ.Μ.Μ. Και είναι τουλάχιστον αφελές να τσιμπάμε με το τυράκι των γυαλιστερών διαδρόμων στους σταθμούς του μετρό και του ηλεκτρικού (από κακοπληρωμένες υπενοικιασμένες καθαρίστριες), της τηλεματικής στις στάσεις επιβίβασης λεωφορείων και τρόλεϊ, που δημιουργήθηκε κατά κύριο λόγο για τον έλεγχο του ωραρίου των οδηγών και την εντατικοποίηση της εργασίας τους (μετά τις περικοπές μισθών που έχουν υποστεί), των νέων ηλεκτρονικών τεχνολογιών που σφίγγουν περισσότερο τον κλοιό των απαγορεύσεων και των αποκλεισμών.

Οι συγκοινωνίες είτε σε αυτή είτε στην προηγούμενη εκδοχή τους είναι σχεδιασμένες για να εξυπηρετούν τις ανάγκες και τα συμφέροντα κράτους και αφεντικών. Για να μας μεταφέρουν από και προς τους χώρους εργασίας, τις σχολές και τα σχολεία, τις κρατικές υπηρεσίες. Και πιο πέρα για να μεταφέρουν ανθρώπους σε μεγάλα κέντρα κατανάλωσης, θεάματος, δια-σκέδασης... Δεν συναινούμε στην κατάθεση ενός μεγάλου μέρους του πενιχρού μισθού μας για τις μετακινήσεις μας, δεν αφήνουμε απέξω όποιον/α δεν έχει να πληρώσει. Δεν ακυρώνουμε εισιτήριο όχι μόνο γιατί αρνούμαστε να δεχτούμε την εισπρακτική λογική του κράτους, την εμπορευματοποίηση των μεταφορών, τις απολύσεις εργαζομένων και τις μειώσεις δρομολογίων. Αλλά κυρίως, γιατί επιλέγουμε εδώ και τώρα να αρνούμαστε έμμεσους φόρους-χαράτσια που στην τελική έχουμε πληρώσει και ξαναπληρώσει μέσω του καθημερινού ξεζουμίσματός μας, της εργασίας, του ενοικίου κ.τ.λ. Είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την ικανοποίηση των αναγκών μας, όποιες και αν είναι αυτές, τις ίδιες μας τις σχέσεις μακριά από τη διαμεσολάβηση του χρήματος και του κέρδους. Σε αυτό το πλαίσιο, το πρόταγμα της ελεύθερης πρόσβασης στα Μ.Μ.Μ., χωρίς κανενός είδους αντίτιμο, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς διαιρέσεις ανάμεσά μας είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρο.

Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ένα πλήθος πολύμορφων δράσεων για την ελεύθερη μετακίνηση στα Μ.Μ.Μ., από το πέρασμα των επικυρωμένων εισιτηρίων στον/στην επόμενο/η, τις αρνήσεις επικύρωσης, τη συλλογική αντίσταση στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών, τις παρεμβάσεις με κείμενα στους/στις εργαζόμενους/ες και στους/στις επιβάτες/τριες των Μ.Μ.Μ., τις συγκεντρώσεις και τις πορείες ως το σαμποτάζ σε ακυρωτικά μηχανήματα, μπάρες και υποδομές ελέγχου.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, απέναντι στην επίταση της εμπορευματοποίησης, του ελέγχου και της επιτήρησης κάθε πτυχής της ζωής μας, ενάντια στην κυρίαρχη λογική που μας θέλει μόνες και φοβισμένους, η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι άλλη πέρα από την αυτοοργανωμένη συλλογική αντίσταση. Χτίζουμε κοινότητες αγώνα μαζί με εργαζόμενους/ες στα Μ.Μ.Μ ενάντια στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση. Επιλέγουμε την κοινωνική ανυπακοή απέναντι στις μπάρες εισόδου-εξόδου, στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και σε κάθε σύστημα ελέγχου και αποκλεισμών. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες και υπερασπιζόμαστε όσους και όσες αρνούνται να πληρώσουν το κόμιστρο κρατώντας ανοιχτές τις μπάρες. Δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της απέναντι στους ελεγκτές, τους σεκιουριτάδες και την αστυνομία. Σαμποτάρουμε τα μηχανήματα ελέγχου, καταγραφής και αποκλεισμών των μετακινήσεών μας.

Αντιθεσμικά, αντιιεραρχικά, αδιαμεσολάβητα και χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσά μας (με βάση το φύλο, τη φυλή, τα έθνη, τα σύνορα, τη θρησκεία, την ηλικία, την αρτιμέλεια κ.α.), με την ενίσχυση σχέσεων αλληλεγγύης και τη σύνδεση των αγώνων, να πάρουμε θέση ενάντια στην υποτίμηση, τον έλεγχο, την εμπορευματοποίηση, τους αποκλεισμούς.


ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ, ΣΤΙΣ ΜΠΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΚΥΡΩΤΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΕΠΙΒΑΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΕΛΕΓΧΟΥ, ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ



το κείμενο σε pdf





ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΚΥΡΩΤΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΠΙΒΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ-ΚΑΜΜΙΑ ΜΟΝΟΣ-ΜΟΝΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΑ ΜΜΜ



Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις και Αναρχικές ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά